Núvitund er skilgreind sem athöfnin: að beina opinni athygli meðvitað að líðandi stund, þessu augnabliki, þessu andartaki með mildi og án aðfinnslna.

Núvitundaræfingar þjálfa hugann í að dvelja í opninni eftirtekt með því sem á sér stað hverju sinni. Með ástundun finnum við á hvaða áhrif mismunandi áreiti hefur á okkur og getum fundið fyrir viðbrögðum okkar á huga og líkama og ígrundað þau. Við náum smátt og smátt að að lengja bilið á milli áreitis og viðbragðsins.

Það er ákveðin lífsfylling að dvelja í andartakinu, að vera tilstaðar með því sem er hverju sinni. Að kanna og þekkja hvernig við bregðumst við áreiti hjálpar okkur við að kynnast sjálfum okkur og er ákveðin forsenda þess að við getum svarað ósjálfráðum hugsunum eða viðbröðgum okkar.

Með ástundun núvitundar náum við að tengjast vitundinn handan hugsanna og tilfinninga. Vitundinni má líkja við heiðan himinn, þar sem hugsanir og tilfinningar eru líkt og ský sem koma og fara.